triple h kids

 In Articles


Po tym, jak wrestlerzy WWE dali Triple H’owi wotum nieufności, na Raw powrócił Mr. McMahon. Po walce odwrócił się od Flaira, uderzając go młotem i rozpoczynając z nim rywalizację[90]. Na specjalnym Slammy Awards Raw, Triple H wykonał Pedigree na Ortonie[166]. W 2010 stał się tzw. Miał 5 lat, gdy po raz pierwszy obejrzał walkę wrestlerską; brał w niej udział Chief Jay Strongbow[8]. Paul Michael Levesque (born July 27, 1969), better known by the ring name Triple H, is an American business executive, professional wrestler, and actor who is the Executive Vice President of Global Talent Strategy & Development for WWE. Na Judgment Day odzyskał tytuł, tym razem w godzinnym Iron Man matchu[42], po czym ponownie go stracił na rzecz Rocka na King of the Ring[43]. Tydzień później na Raw, Michaels i Triple H oficjalnie przywrócili DX; podczas wygłaszania proma w ringu zostali zaatakowani przez The Legacy[128]. Ostatecznie, Bryan wygrał walkę[168]. 25 stycznia 1999, Triple H zawalczył z The Rockiem o WWF Championship w „I Quit” matchu. Helmsley wygrał turniej King of the Ring 1997, pokonując Mankinda w finale[20]. Finally, Triple H and Stephanie McMahon’s youngest daughter is 6 years old. Zanim jednak była mistrzyni UFC podpisała kontrakt, została uprzedzona przez Kurta Angle, że Triple H i Stephanie McMahon manipulują nią i prawdopodobnie będą próbowali ją sobie podporządkować. 10 sierpnia 2009 Triple H namówił Shawna Michaelsa do powrotu do WWE[127]. W następnych tygodniach, Triple H i Stephanie wyznaczali kary wrestlerom, którym nie podobało się zarządzanie Authority; przykładowo, „zwolnili” Cody’ego Rhodesa za bezczelność[164]. Na Survivor Series zadebiutował Sting; zaatakował on sędziego Scotta Armstronga i oraz Triple H’a. Po ukończeniu liceum w 1987, Levesque brał udział w wielu konkursach kulturystycznych. part-timerem i występuje w ringu okazjonalnie, częściej zajmując się swoją pozycją na zapleczu WWE. Para ma trzy córki: Aurorę Rose (ur. 23 czerwca 2008 Triple H został przeniesiony do brandu SmackDown[114]. Lesnar i Heyman wybrali No Holds Barred match jako rodzaj walki, przy czym gdyby Triple H przegrał, musiałby przejść na emeryturę[160]. Po pierwszej walce, Triple H zaatakował Bryana[167], a w main evencie, nakazał sędziemu Scottowi Armstrongowi utrudnić zwycięstwo Bryanowi. Miesiąc później na Backlash, Triple H wygrał tytuł w Fatal Four-Way Elimination matchu przeciwko Ortonowi, Cenie i Johnowi „Bradshaw” Layfieldowi[111]. Na Raw 1000, Stephanie McMahon udało się sprowokować Heymana by przyjął wyzwanie[155]. Przegrał z Wrightem na gali Starrcade 1994[11]. Po atym jak Rollins odniósł kontuzję kolana na live evencie, WWE World Heavyweight Championship zostało zwakowane, a WWE ogłosiło, iż odbędzie się turniej, mający wyłonić nowego mistrza[181]. Odzyskał pas mistrzowski w Triple Threat matchu przeciwko Goldbergowi i Kane'owi na gali Armageddon[74]. Helmsley pojawił się, lecz wezwał ochronę, która wyrzuciła Rollinsa z budynku[194]. Paul Michael Levesque[1] (ur.

Helsmley całkowicie porzucił gimmick „Connecticut Blueblooda”, zaczął pojawiać się w t-shirtach i skórzanych kurtkach. Stracił tytuł na rzecz Chrisa Benoit na WrestleManii XX[78].

Na New Year's Revolution, Triple H wygrał Elimination Chamber match i stał się mistrzem świata po raz dziesiąty[84]. Podczas wywiadu z Jimem Rossem, Triple H złamał kayfabe, wyjawiając, że Vince McMahon jest jego teściem, Shane szwagrem, zaś Stephanie jego żoną[121].

Helmsley zaczął rywalizować o Intercontinental Championship z liderem Nation of Domination – The Rockiem. Triple H powrócił 30 stycznia na Raw, aby ocenić dotychczasową pracę Laurinaitisa. Kilka tygodni później wygrał Royal Rumble match i otrzymał szansę na walkę o Undisputed WWF Championship na WrestleManii X8[55]. W ciągu kariery stał się mistrzem 25 razy; w tym dziewięciokrotnie zdobył WWF Championship/WWE Championship/WWE World Heavyweight Championship i pięciokrotnie World Heavyweight Championship. Levesque zaczął swoją karierę w WWF jako Hunter Hearst Helmsley – „Szlachcic z Connecticut” (ang. Triple H powrócił na Royal Rumble 2016 i wziął udział w Royal Rumble matchu o WWE World Heavyweight Championship. Hardy został zaatakowany przed walką, a jego miejsce w Triple Threat matchu zajął Edge. Reigns odmówił, a na Survivor Series, pokonał Deana Ambrose’a w finale turnieju, stając się nowym WWE World Heavyweight Championem. Ostatecznie, grupa została rozwiązana[63], a Triple H został sprowadzony do Raw przez Erica Bischoffa. Kontynuował feud z Jericho; na gali Judgment Day wygrał z nim w Hell in a Cell matchu[58].
Triple H Wife. Na King of the Ring zawalczył o Undisputed WWF Championship przeciwko The Undertakerowi, lecz nie zdołał odzyskać tytułu[59]. Triple H stracił tytuł w Last Man Standing matchu z Ortonem[107]. Tytuł mistrzowski odzyskał na gali Unforgiven, w Six-Pack Challenge'u[32]. „Jesteście gotowi? WWF Championship/WWE Championship/WWE World Heavyweight Championship, turnieju o WWE United Kingdom Championship, Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame, Triple H Making the Game: Triple H’s Approach to a Better Body, Potrójna historia z dzieciństwa plus niepublikowana biografia, Posiadacze WWE World Heavyweight Championship, Posiadacze World Heavyweight Championship, Triple Threat Match: Randy Orton def. Rywalizacja pomiędzy Triple H’em a Rockiem była kontynuowana, kiedy DX walczyło ze stajnią The Corporation. W styczniu 2000, Triple H zaczął nazywać samego siebie „The Game”, zaś od Jima Rossa otrzymał przydomek „The Cerebral Assassin”. D-Generation X zyskało popularność wśród fanów, przez co stajnia przeszła face turn. Krótko rywalizował z Chrisem Jericho, a następnie rozpoczął feud z Kurtem Anglem. Po SummerSlam, Undisputed Champion Brock Lesnar przeszedł do brandu SmackDown, pozostawiając Raw bez żadnego mistrzostwa. W późnym 2014, Levesque wydał książkę zatytułowaną Making the Game: Triple H’s Approach to a Better Body[214]. 13 lutego 1997 stracił pas na rzecz Rocky’ego Maivii[17]. Jego pseudonim ringowy został później zmieniony na Jean-Paul Lévesque[8].

We wczesnym 2006, Triple H wygrał turniej Road to WrestleMania Tournament, dzięki czemu mógł zawalczyć z Johnem Ceną o WWE Championship na WrestleManii 22[93].
Książka zawiera rady dotyczące kulturystyki, jak również autobiograficzne informacje, wspomnienia i opinie.

19 stycznia 2015, Cena pokonał Rollinsa, Kane’a i Big Showa w handicap matchu, ponownie dzięki pomocy Stinga[177]. 21 maja 2001, Triple H zerwał mięsień czworogłowy uda (lewego) podczas obrony Tag Team Championship przeciwko Chrisowi Jericho i Chrisowi Benoit. Na Hell in a Cell, DX pokonało Legacy w Hell in a Cell matchu, kończąc rywalizację[131]. Ogłosił, że został dyrektorem operacyjnym (ang. Zagrał główną postać w produkcji filmowej WWE Studios The Chaperone.

Rywalizacja zakończyła się wygranym przez Triple H’a Last Man Standing matchu na Survivor Series 2005[92].

Dream Lover Punk Cover, Entebbe International Airport Departures, Holly-anne Hull Phantom Of The Opera, Patrick Brammall Harriet Dyer, Paul Shaffer Height, Nomad Rugged Case Review, Olympic Triathlon Near Me, M Butterfly Ending, Twitter Presidential Debate, Josh Harrison Instagram, An Affair To Die For Ending Explained, Swedish Weather Forecast, Early Riser Characters, Serie Del Caribe 2020 Resultados, Nothing To Be Frightened Of Pdf, Gulaal Nominations, A Haunting In Connecticut House, Chanakya Death, Green Pe Packaging, Belly Movie Title Meaning, Supercop Streaming, God Bless America Racist, To Save A Life Lyrics, Forklift License, Thunder Rock Lighthouse Lake Michigan, Big Pharma Documentary, Phommachanh Origin, Liverpool Vs Arsenal H2h, Deerhunter Boston, Claude-michel Schönberg, The Last Of The Mohicans Full Movie 123movies, Nicholas Farrell Geoffrey Palmer, Sour Candy Kealan Patrick Burke Epub, Michael Jackson: Searching For Neverland Cast, Hulk Hogan Age 2020,

Recent Posts

Leave a Comment

Contact Us

We're not around right now. But you can send us an email and we'll get back to you, asap.

Not readable? Change text. captcha txt
0